Menu

به تاراج خزان

 به کوتاهی شعشعه های زمان٬

دخترک با عبور از گردنه های مبهم با وسعت سقف خانه های کاه گلی به جنگل سبز٬

چه سخت انتظارش میکشد تنهایی صد پنجره

و هر روز به راه خویش تنها آه است که او را خرنازه میکشد

دریغا عشقش که ترانه ی نخواهد سرود او هرگز

دخترک با موهای شمشاد گونه اش٬

پاهای سربی اش 

نشسته بر گزمه های سلول گونه  گیاهی اش

خیره به دانه های باران

تنها اوست که میداند

طمع تلخ بارانی یک حادثه را

و زمستان به تاراج خزان هر لحظه برگهای کال گونه اش را خنج میزند

دیگر کیست که میداند

                                          و خود از کجا

Comments

two × three =

error: Content is protected !!