اکدی‌سوزا-پیش‌کامبری-کشف

کشف قدیمی‌ترین موجودات اکدی‌سوزا

هر موجودی قصه‌ای داره از گذشته. این قصه شامل میلیون‌ها گونه از حشرات، عنکبوت‌ها و کرم‌های ریز و درشت میشه که دسته بزرگی از جانوران به اسم اکدی‌سوزا رو شکل میدن. تا حالا، دونستن جزئیات زندگی این گروه قدیمی، یه جورایی سخت بود. اما حالا یه گروه از دانشمندا به رهبری دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، تونستن قدیمی‌ترین اکدی‌سوزای شناخته‌شده رو توی فسیلا پیدا کنن، اونم تنها نمونه از دوره پیش‌کامبرین. کشف Uncus dzaugisi، یه موجود کرم‌مانند که طولش به چند سانتیمتر هم نمی‌رسه، توی مقاله‌ای که امروز توی مجله Current Biology منتشر شده، توضیح داده شده.

خانم مری دروسر، استاد ارشد زمین‌شناسی در UCR و سرپرست این تحقیق، گفت: «دانشمندا دهه‌ها بود که حدس می‌زدن این گروه باید خیلی قبل‌تر از دوره کامبرین وجود داشته، اما ریشه‌هاشون تا الان یه راز بود. این کشف، فاصله بزرگی بین پیش‌بینی‌های دانشمندا بر اساس تحقیقات مولکولی و نبود اکدی‌سوزاهایی که قبل از فسیل‌های فراوون دوره کامبرین توصیف شده بودن، پر می‌کنه و به فهم ما از تکامل حیات جانوری کمک می‌کنه.»

تصویری از موجودات دریایی دوره پیش کامبری که شامل موجودی کرم‌مانند به اسم Uncus dzaugisi در یه محیط زیر آب پر از زندگیه.
دورهٔ پیش‌کامبرین پر بوده از تنوع و زیبایی منحصربه‌فرد موجودات دریایی.

اکدی‌سوزاها بزرگ‌ترین و متنوع‌ترین گروه جانوری روی زمین هستن که بیش از نیمی از کل جانوران رو شامل میشن. این گروه با کوتیکول خودشون، که یه اسکلت بیرونی سفت و سخت هست و دوره‌ای پوست‌اندازی می‌کنن، شناخته میشن و شامل سه زیرگروه هستن: نماتودها که کرم‌های میکروسکوپی هستن؛ بندپایان که حشرات، عنکبوت‌ها و سخت‌پوستان رو در بر می‌گیرن؛ و اسکالی‌دوفرها، یه گروه متنوع از موجودات دریایی کوچیک و پولک‌دار.

ایان هیوز، دانشجوی دکتری توی رشته‌ی زیست‌شناسی دریایی در دانشگاه هاروارد و نویسنده اول این مقاله، گفت: «مثل خیلی از گروه‌های جانوری امروزی، اکدی‌سوزاها توی فسیل‌های دوره کامبرین فراوون هستن و ما می‌تونیم شواهدی از هر سه زیرگروهشون رو درست از ابتدای این دوره، حدود ۵۴۰ میلیون سال پیش، ببینیم.» اون اضافه کرد: «ما می‌دونیم که اینا یهو ظاهر نشدن، پس نیاکان همه‌ی اکدی‌سوزاها باید توی دوره ایدی‌اکارانی که قبل از اون بوده، وجود داشتن.»

تحلیل‌های مبتنی بر DNA که برای پیش‌بینی سن گروه‌های جانوری با مقایسه‌شون با نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده‌شون استفاده میشه، این فرضیه رو تأیید کرده. با این حال، فسیل‌های اکدی‌سوزا هنوز در بین تعداد زیادی از فسیل‌های جانوری که دیرینه‌شناسان از دوره ایدی‌اکارانی کشف کردن، مخفی مونده بودن. موجودات ایدی‌اکارانی که بین ۶۳۵ تا ۵۳۸ میلیون سال پیش زندگی می‌کردن، ساکن اقیانوس‌ها بودن و بقایاشون به شکل ردِ کاسه‌مانند روی بستر دریا باقی مونده که بعداً به سنگ سخت تبدیل شده.

نمایشی از حفاری فسیل‌ها توی پارک ملی نیلپنا ایدیاکارا که دانشمندا دارن لایه‌های سنگی رو بررسی می‌کنن و فسیل‌ها رو بیرون می‌کشن.
هر کشف فسیل یه داستان تازه رو روایت می‌کنه و روش حفاری توی این پارک ملی خیلی حساس و مهم است.

یافتن فسیل‌های جدید توی پارک ملی نیلپنا ایدیاکارا

هیوگس گفت که کشف این فسیلا یه روند زمان‌بر و حساسه که شامل لایه‌برداری از سنگ‌ها، بازسازیشون، تمیز کردنشون و دوباره کنار هم گذاشتنشونه تا یه تصویر زیبا از بستر دریا به دست بیاد. این کار فقط توی پارک ملی نیلپنا ایدیاکارا در استرالیای جنوبی انجام شده، جایی که دروسر و تیمش ۲۵ سال گذشته رو اونجا کار کردن و به‌خاطر فسیل‌های خیلی خوب حفظ‌شده‌ش معروفه. اسکات ایوانز، استادیار تعاملات زمین و حیات در دانشگاه ایالت فلوریدا و یکی از نویسنده‌های این تحقیق، گفت: «نیلپنا شاید بهترین جا برای پیدا کردن فسیل‌ها برای فهم تکامل اولیه جانوران توی دنیا باشه، چون فسیل‌ها توی یه دوره‌ای پیدا میشن که تنوع خیلی بالاست و ما می‌تونیم لایه‌های ضخیم سنگی رو حفاری کنیم که این تصاویر رو حفظ می‌کنن.» اون اضافه کرد: «لایه‌ای که ما Uncus رو توش پیدا کردیم، به‌خصوص هیجان‌انگیز بود، چون دانه‌های رسوبی اون‌قدر کوچیکن که ما واقعاً تمام جزئیات فسیلای حفظ‌شده رو می‌بینیم.»

در حالی که تیم توی حفاری سال ۲۰۱۸ دنبال کشف یه اکتیدوزوآن اولیه نبود، اما به یه اثر مرموز کرم‌مانند که اونو «قلاب ماهی» صدا می‌زدن، جذب شدن. هیوگس گفت: «بعضی وقتا کشفیات بزرگ داریم و بعضی وقتا یه بستر کامل رو حفاری می‌کنیم و می‌گیم ‘خب، من دارم به این نگاه می‌کنم، شما چی می‌گید؟’» اون ادامه داد: «این دقیقاً همون چیزی بود که اینجا اتفاق افتاد. همه‌مون یه جورایی به این خط قلاب ماهی روی سنگ توجه کرده بودیم. این اثر به‌خاطر عمق زیادش واقعاً مشخص بود.»

نمایی نزدیک از بستر دریا توی دوره ایدی‌اکارانی با توضیحات دقیق از جزئیات و بافت‌های موجود توی رسوبات.
یه بستر دریا که نشون می‌ده موجوداتی که میلیون‌ها سال پیش زندگی می‌کردن و شواهدی از دوران ایدی‌اکارانی رو ارائه میده.

بعد از دیدن خطوط بیشتر شبیه کرم، تیم توجه بیشتری به ویژگی‌های قلاب ماهی کردن. هیوگس گفت: «چون این اثر عمیق بود، می‌دونستیم که به‌راحتی فشرده نشده و در نتیجه باید یه بدن نسبتاً سفت داشته باشه.» ویژگی‌های دیگه هم شامل خمیدگی خاصش و این واقعیت بود که می‌تونست حرکت کنه، که این از روی آثار ردپاهاش توی نواحی اطراف مشخص می‌شد. پل دی لی، استادیار نماتولوژی در دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید، تأیید کرد که این اثر مربوط به یه نماتود اولیه است و انواع دیگه کرم‌ها رو رد کرد. هیوگس گفت: «توی این مرحله می‌دونستیم که این یه جانور فسیلی جدید هست و به گروه اکتیدوزوآ تعلق داره.»

تیم این جانور جدید رو Uncus نام گذاشت که به معنی «قلاب» توی زبان لاتینه و توی مقاله به شباهت‌هاش با نماتودهای امروزی اشاره شده. هیوگس گفت که تیم از پیدا کردن شواهدی که دانشمندا مدت‌ها قبل پیش‌بینی کرده بودن، خیلی خوشحال شدن؛ اینکه اکتیدوزوآن‌ها توی دوره ایدیاکارا وجود داشتن. اون اضافه کرد: «این موضوع برای درک ما از این‌که این گروه‌های اولیه جانوری چه‌جوری بودن و سبک زندگی‌شون، مخصوصاً در حالی که اکتیدوزوآن‌ها واقعاً داشتن اکوسیستم دریایی رو توی دوره کامبرین تحت سلطه خودشون درمی‌آوردن، خیلی مهمه.»

مقاله های شبیه به این مقاله

بیشتر بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *