تنهایی-انزوا-سالمندان

افزایش حس تنهایی و انزوا در میان سالمندان آمریکایی

بر اساس یک مطالعه‌ی ملی جدید، حس تنهایی و انزوا در میان سالمندان آمریکایی، تقریباً به آمار پیش از همه‌گیری برگشته. ولی همچنان، بیش از یه سوم افراد ۵۰ تا ۸۰ ساله، احساس تنهایی می‌کنن و تقریباً به همین تعداد، حس انزوا دارن. این یافته‌ها از بررسی داده‌های شش ساله‌ی پیمایش ملی درباره‌ی سالمندی سالم (National Poll on Healthy Aging) گرفته شده که توسط گروهی از مؤسسه‌ی سیاست‌گذاری و نوآوری در حوزه‌ی بهداشت دانشگاه میشیگان انجام شده.

این پیمایش از سال ۲۰۱۸ و به ویژه اوایل امسال، از سالمندان در سراسر کشور پرسیده که چقدر حس تنهایی (احساس ذهنی تنهایی) و انزوا از دیگران (تجربه انزوای اجتماعی) داشتن. این پیمایش با حمایت AARP و مرکز پزشکی دانشگاه میشیگان انجام شده.

آخرین داده‌ها نشون می‌ده که در سال ۲۰۲۴، ۳۳٪ از سالمندان در سال گذشته، گاهی یا اغلب حس تنهایی داشتن که تقریباً مشابه آمار ۳۴٪ در سال ۲۰۱۸ هست. در سال‌های بین این دو تاریخ، تا ۴۲٪ از سالمندان، این سطح از تنهایی رو تجربه کردن. به همین ترتیب، ۲۹٪ از سالمندان در سال ۲۰۲۴ گفتن که گاهی یا اغلب حس انزوا داشتن که کمی بالاتر از آمار ۲۷٪ در سال ۲۰۱۸ هست. در ماه‌های اولیه‌ی همه‌گیری COVID-19، ۵۶٪ از سالمندان گفتن که این سطح از انزوا رو تجربه کردن؛ اما این آمار از اون موقع هر سال کمتر شده.

پریتی مالانی، پزشک و نویسنده‌ی اصلی این مطالعه و استاد بیماری‌های داخلی در دانشکده‌ی پزشکی دانشگاه میشیگان، گفت: «در نگاه اول، این ممکنه خبر خوبی به نظر برسه که به وضعیت قبل از شیوع COVID-19 برگشتیم. اما اون نقطه پایه، وضعیت خوبی نبود و به ویژه برای بعضی گروه‌های سالمند، خیلی بد بود که هنوز هم آمار خیلی بالای تنهایی و انزوای اجتماعی رو تجربه می‌کنن.» اون اضافه کرد: «یکی از بزرگ‌ترین تفاوت‌های الان اینه که ما درک بیشتری از تأثیر تنهایی و انزوا روی سلامتی داریم، به‌خصوص با افزایش سن.»

مالانی به عنوان مشاور ارشد این پیمایش فعالیت می‌کنه و از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲، اون رو هدایت کرده.

دو سالمند که روی نیمکتی در پارک نشسته‌اند و در میان برگ‌های پاییزی، غرق در اندوه به نظر می‌رسند.
سالمندان تحت تأثیر حس تنهایی و انزوا در جامعه قرار گرفته‌اند.

آمار تنهایی و انزوا در بزرگسالان سال ۲۰۲۴

گروه‌های بزرگسال سالمند با بالاترین میزان تنهایی در سال ۲۰۲۴ عبارتند از:

  • افرادی که سلامت روانی خودشون رو متوسط یا ضعیف ارزیابی کردن: ۷۵٪ (در سال ۲۰۱۸، این رقم ۷۴٪ بود)
  • افرادی که سلامت جسمی خودشون رو متوسط یا ضعیف ارزیابی کردن: ۵۳٪ (افزایش از ۵۰٪ در سال ۲۰۱۸)
  • افرادی که کار نمی‌کردن یا درآمدی از کارافتادگی دریافت می‌کردن (بازنشسته‌ها شامل نمی‌شن): ۵۲٪ (افزایش از ۳۸٪ در سال ۲۰۱۸)

گروه‌های با بالاترین میزان انزوا در سال ۲۰۲۴ عبارتند از:

  • افرادی که سلامت روانی خودشون رو متوسط یا ضعیف ارزیابی کردن: ۷۷٪ (افزایش کمی از ۷۹٪ در سال ۲۰۱۸)
  • افرادی که سلامت جسمی خودشون رو متوسط یا ضعیف ارزیابی کردن: ۵۲٪ (افزایش از ۴۳٪ در سال ۲۰۱۸)
  • افرادی که کار نمی‌کردن یا درآمدی از کارافتادگی دریافت می‌کردن (بازنشسته‌ها شامل نمی‌شن): ۵۰٪ (افزایش از ۳۶٪ در سال ۲۰۱۸)

این آمار در سال ۲۰۲۴، دو برابر یا حتی بیشتر از آمار تنهایی و انزوا در میان بزرگسالانی‌ایه که سلامت جسمی یا روانی خودشون رو عالی، خیلی خوب یا خوب ارزیابی کردن یا کسایی که کار می‌کنن یا بازنشسته‌ان.

دکتر جفری کولگرن، مدیر این پیمایش و استاد داخلی در دانشگاه میشیگان و پزشک مراقبت‌های اولیه در سیستم بهداشت VA آن آربور، می‌گه: «این روندها نشون می‌ده که پزشکا باید تنهایی و انزوا رو به عنوان یک عامل کلیدی در زندگی بیمارانشون ببینن، به ویژه کسایی که شرایط جدی جسمی یا روانی دارن.» اون ادامه می‌ده: «ما باید به بررسی این مسائل در بیمارهامون بپردازیم و اونا رو با منابع موجود در جامعه‌شون، مثل خانه‌ی سالمندان، گروه‌های کهنه‌سربازان، فرصت‌های داوطلبی یا خدمات ارائه شده توسط سازمان‌های محلی یا سایر سازمان‌های اجتماعی مرتبط کنیم.»

یک تصویر گرافیکی که آمارهای تنهایی و انزوای اجتماعی رو در میان بزرگسالان سالمند نشون می‌ده، با نمودارها و نمادهای مرتبط.
آمار نشون‌دهنده‌ی افزایش تنهایی و انزوا در میان بزرگسالان سالمند در سال ۲۰۲۴ است.

یافته‌های مهم دیگه

به‌طور کلی، بزرگسالان ۵۰ تا ۶۴ ساله، بیشتر از افراد ۶۵ تا ۸۰ ساله، حس تنهایی یا انزوا می‌کنن و آمار در سال ۲۰۲۴، به سطح قبل از همه‌گیری برای گروه سنی ۵۰ تا ۶۴ ساله برنگشته. به همین ترتیب، افرادی که درآمد خانوارشون کمتر از ۶۰,۰۰۰ دلار هست و کسایی که تنها زندگی می‌کنن، بیشتر از افرادی که درآمد بالاتری دارن یا با دیگران زندگی می‌کنن، گزارش دادن که گاهی یا اغلب حس تنهایی یا انزوا می‌کنن، که این یافته در بیشتر سال‌ها ثابت بوده. با این حال، آمار در سال ۲۰۲۴ برای افرادی که تنها زندگی می‌کنن، کمتر از افرادی بود که با دیگران زندگی می‌کنن.

اطلاعات بیشتر درباره‌ی تنهایی و انزوا در بزرگسالان سالمند

این مطالعه‌ی جدید، بر اساس شواهد جمع‌آوری شده توسط دکتر ویوک موری، جراح کل ایالات متحده و تیمشه که در یک مشاوره‌ی رسمی در ماه می ۲۰۲۳ منتشر شد. بنیاد AARP یه ابتکاری به نام Connect2Affect ایجاد کرده که منابعی رو برای کمک به بزرگسالان سالمند در مبارزه با انزوا و تنهایی برای خودشون و دیگران، فراهم می‌کنه: https://connect2affect.org/

مالانی و همکارانش در ماه می ۲۰۲۴، یک صفحه‌ی بیمار در JAMA درباره‌ی انزوا منتشر کردن که به‌صورت رایگان در دسترسه و برای پزشکا طراحی شده که با بیماران‌شون به اشتراک بذارن: https://jamanetwork.com/journals/jama/fullarticle/2819153

یک پزشک مراقبت‌های بهداشتی در حال گفت‌وگو با یک بیمار سالمند در یک کلینیک روشن و دلپذیر
اهمیت توجه به تنهایی و انزوا در مراقبت‌های بهداشتی از بزرگسالان مسن‌تر.

درباره‌ی این پیمایش

داده‌های مقاله‌ی جدید JAMA از شش دوره‌ی پیمایش NPHA از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ به دست اومده که بیشترشون از بزرگسالان سالمند خواستن درباره‌ی حس کمبود همراهی یا انزوا در سال گذشته، گزارش بدن. پیمایشی که در ژوئن ۲۰۲۰ انجام شد، از شرکت‌کننده‌ها خواسته بود به سه ماه گذشته فکر کنن. این پیمایش طولی نیست و هر دور، نمونه‌ی منحصر به فردی داشت. اندازه‌ی نمونه‌ی پیمایش بین ۲,۰۳۳ تا ۲,۵۶۳ متغیر بود و سازمانی که پیمایش رو اداره می‌کنه، از سال ۲۰۲۲ تغییر کرد. جزئیات بیشتر درباره‌ی روش‌شناسی NPHA در دسترس هست: https://www.healthyagingpoll.org/survey-methods

گزارش‌های NPHA درباره‌ی تنهایی و انزوا در بزرگسالان سالمند رو این‌جا بخونید: https://www.healthyagingpoll.org/national-reports

علاوه بر مالانی و کُلگرِن، نویسنده‌های نامه‌ی تحقیقاتی جدید JAMA شامل اعضای تیم پیمایش اریکا سُلوِی، ماتیاس کِرش، دیان سینگر و جی. اسکات رابرتس هستن. مالانی سردبیر معاون JAMA هست، اما در فرآیند بررسی مقاله دخالتی نداشته.

مقاله های شبیه به این مقاله

بیشتر بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *