خروج از محیط کار نامناسب

افزایش بی‌میلی در محیط کار

یه نظرسنجی تازه از گالوپ نشون میده که تعداد بیشتری از کارمندای آمریکایی نسبت به کارفرماهاشون بی‌علاقه و کم‌انگیزه شدن. اما برای خیلی از آدما، دو هفته اطلاع دادن به رئیس و غیب شدن از محل کار آسون نیست. یه شغل یعنی بیمه، بازنشستگی و امنیت. خیلی از آمریکایی‌ها نمی‌تونن بخاطر یه محیط کار بد، زندگیشونو به خطر بندازن، بخصوص که اکثرشون خرج زندگی‌شونو با همین حقوق درمیارن.

چطور از کارمون بزنیم بیرون؟

ولی اگه پول کافی نداری که یهویی از کارت بزنی بیرون، چجوری می‌تونی از اونجا بری؟ ما بهت می‌گیم وقتی از کارت متنفری باید چیکار کنی و همچنین راه‌کارها و استراتژی‌هایی برای بیرون اومدن از اونجا، چه پول داشته باشی و چه نداشته باشی.

درک احساساتت

بیایید با واقعیت‌های فیزیکی یه کار بد شروع کنیم. یه محیط کار ناجور به سلامت روان و جسم ضعیف‌تر منجر میشه، به گفته‌ی دکتر جگدیش خوبچاندانی از دانشگاه ایالت نیومکزیکو. تحقیقات اون نشون داده کسایی که تو محیط کارشون خیلی استرس دارن، علائم فیزیکی مثل زخم معده و مشکلات مغزی رو بیشتر تجربه می‌کنن.

اون می‌گه: “سلامت روان بد، ناامنی شغلی میاره و ناامنی شغلی و مالی هم خیلی روی سلامت روانت اثر داره. یه آدم که هر روز نگران غذاشه و نمی‌دونه فردای روزش از کجا غذا گیر میاره، چطور می‌تونه تمرکز کنه، درس بخونه یا کار مفیدی انجام بده؟ و اونایی که ناامنی شغلی مزمن دارن، حتی اگه شکایت نکنن، این موضوع خودش رو نشون می‌ده.”

تجربه شخصی سارا آدلر

سارا آدلر، روانشناس بالینی، به یاد میاره که شغل قبلیش چه تاثیری رو سلامت روانش داشته. آدلر قبل از این که متخصص سلامت روان بشه، تو بخش مالی کار می‌کرد و هفته‌ای حدود ۸۰ تا ۱۰۰ ساعت کار می‌کرد. اگرچه حمایت مالی شریک زندگیش بخشی از دلیل ترک کارش بود، اما این دلیل نمی‌شد که وضعیت مالی شغلش تو تصمیم‌گیریش بی‌تأثیر باشه.

محیط اداری پرتنش با کارمندان استرس‌زده، شخصی در حال نشستن بر اریکه خود و ابراز ناامیدی.
احساس فشار در محیط کار می‌تونه اثرات منفی روی سلامت روان داشته باشه.

او میگه: “احساس نمی‌کردم که می‌تونم استعفا بدم. فقط بخاطر پول نبود، چون تو نیویورک زندگی می‌کردم و باید اجاره‌مو می‌دادم. از نظر اجتماعی و غرور هم بود. هیچ ایده‌ای نداشتم که آیا می‌تونم یه علاقه‌ی دیگه پیدا کنم یا نه.”

کمک به تصمیم‌گیری

اما آدمایی هستن که کارشون کمک به بقیه تو تصمیم‌گیری برای ترک کار و چگونگی انجام اونه.

اون میگه: “بعضی وقتا آدما وقتی تو یه موقعیت سخت قرار می‌گیرن، می‌خوان استعفا بدن. بعضیای دیگه می‌خوان بمونن و بجنگن. و بعضیام فلج میشن و نمی‌تونن تصمیم بگیرن.”

بررسی وضعیت مالیت

اگه آماده‌ای که بری ولی نگران پیامدهای مالی‌شی، ارزش داره که وقت بذاری و اوضاع رو ردیف کنی. معمولاً، حمایت‌هایی مثل پیشنهادهای ناتوانی موقت و برنامه‌های کمک به کارمندا(EAPs) که می‌تونن درآمدت رو جبران کنن و زمان بخرن، تو دید نیستن.

هارش تریودی، دکترای پزشکی و MBA، رئیس و مدیرعامل یه مؤسسه خدمات بهداشتی غیرانتفاعی پیشنهاد می‌کنه که به سیستم‌های حمایتی توی محل کارت نگاهی بندازی. با همکارات حرف بزن. یه جلسه با بخش منابع انسانی بذار و مزایای شرکت رو بررسی کن. لازم نیست تا وقتی اوضاع سخت نشده، بفهمی که شرکتت چطوری از کارمندا حمایت می‌کنه.

نکته‌های مهم برای بیرون اومدن

بخشی از این فرآیند باید به نمره مالی‌ت مربوط باشه. آیا احتمال داره خونه‌تو از دست بدی؟ آیا از حمایت‌های اجتماعی که تو منطقه‌ت هست، خبر داری؟ چقدر پس‌انداز داری؟

“وایر” میگه که یه مشکلی که مرتب می‌بینه، اینه که مردم تو استفاده از پس‌اندازهاشون تردید دارن، درحالی که در حالت ایده‌آل، اونا باید برای یه چیز دیگه نگه داشته بشن. “اگه مردم پس‌انداز دارن، شاید اون موقع باشه که بگن، ‘می‌دونی چیه؟ الان این مهم‌تر از خونه‌ایه که می‌خوام بخرم. باید به خودم برسم و تصمیم می‌گیرم که مقداری از پول رو به این موضوع اختصاص بدم… از خرج کردن برای مراقبت از خودت و بیرون اومدن از یه محیط کار سمی نترس—فقط به خودت زمان بده تا از یه جای آروم، جای بعدی رو پیدا کنی.”

نزدیک‌نگر از شخصی که در حال تفکر درباره آینده است، نشسته در یک کافه آرام با نور آفتاب.
نگاه به آینده و فکر کردن به تصمیم‌های مهم زندگی، یه مرحله کلیدی برای حرکت کردنه.

بررسی گزینه‌های جایگزین

قبل از اینکه کارت رو ول کنی، گزینه‌هاتو خارج از محیط کار بررسی کن. به کارای پروژه‌ای، کارهای جانبی و حتی کارهای فریلنسری فکر کن. شاید تو شرکت خودت موقعیت‌های دیگه‌ای باشه که از کار فعلی‌ت بیشتر دوسشون داشته باشی.

هر تصمیمی که می‌گیری، آدلر میگه مهمه که تا جایی که می‌تونی گزینه‌ها رو بررسی کنی، حتی تو انتخاب اینکه چطوری از کار بیرون بیای. اون به‌خصوص مسیر ترک یهویی رو که خودش انتخاب کرده، توصیه نمی‌کنه.

اون میگه: “فکر می‌کنم این بستگی به عوامل زیادی داره. تو چه کاری داری؟ چقدر بهت نیاز دارن؟ چقد مهمه که بهت نیاز داشته باشن؟ داری پلی رو خراب می‌کنی؟ به یه معرف نیاز داری؟ پس واقعاً بسنج که چقدر می‌خوای سخت بگیری و چقدر به چیزی از اونا نیاز داری و این دو طرف ترازو رو متعادل کن… پس تو می‌تونی تو اقداماتی که می‌خوای انجام بدی، تصمیم بگیری.”

ساخت یه شبکه پشتیبانی

ساختن یه شبکه ایمنی می‌تونه شکلای مختلفی داشته باشه، از جمله نه فقط وضعیت مالی‌ت، بلکه سلامت روانت. منابع زیادی در دسترس هست، از جمله از طرف دولت‌ها، در مورد چگونگی مدیریت مالی‌ت اگه کارتو از دست دادی یا ول کردی. این می‌تونه شامل تعیین حداقل نیازهای زندگیت تا دسترسی به صندوق اضطراری‌ت باشه، و همچنین بررسی سطح زندگی فعلیت و اینکه آیا لازمه تغییراتی تو کوتاه مدت بدی تا ترک کار برات آسون‌تر بشه.

اما از نظر روحی، خیلی مهمه که سلامتی‌ت رو زیر نظر داشته باشی و تشخیص بدی که به کی می‌تونی برای حمایت مراجعه کنی. آدلر میگه که یه سری نشانه‌ها هست که ممکنه نشون بده وقتشه که با دقت بیشتری به ترک محیط کار فعلی‌ت فکر کنی.

اون میگه: “فکر می‌کنم زمانیه که واقعاً نمی‌تونی تو فعالیت‌های روزمره‌ت شرکت کنی، اگه واقعاً روی توانایی‌ت برای خوردن، خوابیدن، عملکردهای پایه، لباس پوشیدن تو صبح، بیرون اومدن از رختخواب و مراقبت از بهداشتت تاثیر گذاشته باشه، اگه روی روابطت اثر بذاره… اگه این مسائل یه جوری تاثیر بذاره که احساس ناراحتی می‌کنی. فکر می‌کنم این یه نشونه خوبه که کمک گرفتن [می‌تونه مفید باشه].”

ایجاد یه استراتژی برای بیرون اومدن

در حالی که این خیلی جذاب به نظر می‌رسه که یهو بری و دیگه برنگردی، آدلر در این مورد هشدار می‌ده. اون به‌جای این، پیشنهاد می‌کنه که از خودت سوالای عمیقی در مورد کارت و آینده‌ی شغلی‌ت بپرسی، چون به مرحله‌ای نزدیک می‌شی که ترک کار تنها گزینه ممکن میشه.

جلسه گروه حمایت با افرادی مختلف که در حال به اشتراک گذاری تجربیات خود هستند، در محیطی صمیمی.
گروه‌های پشتیبانی می‌تونن به آدما کمک کنن تا تو شرایط سخت، حمایت و امید پیدا کنن.

اون سوالای زیر رو پیشنهاد می‌کنه: شرکتت چقدر بهت نیاز داره؟ چقدر مهمه که بهت نیاز داشته باشن؟ داری پلی رو خراب می‌کنی؟ به یه معرف نیاز داری؟ اگه رابطه‌ای که بین تو و کارفرما وجود داره، که برای معرفی‌هات یا ارتباطاتت تو آینده بهش نیاز داری رو خراب کنی، پس به عواقب نداشتن اون ارتباطات تو آینده فکر کن. در حالی که می‌تونی از اون محیط کار منفی بیرون بیای و احساس رضایت کنی، ترک یهویی چند تا ضرر داره—از جمله نبود مزایای کاری مثل بیمه درمانی و امنیت مالی.

اگه می‌تونی، با دادن اطلاع کافی به مدیرت (دو هفته استاندارد برای بیشتر محیط‌های کاری) حرفه‌ای بمون.

استراتژی‌های دیگه برای بیرون اومدن شامل:

  • به‌روز کردن مدارک حرفه‌ای‌ت مثل رزومه (CV)، نامه‌ی معرفی و لینکدین
  • تغییر وضعیت لینکدین و آروم آروم به استخدامی‌ها بگو که به فرصت‌های جدید باز هستی
  • آماده شدن برای مصاحبه خروج با دلیلایی که چرا محیط کار برات مناسب نبوده
  • تنظیم نسبت هزینه و پس‌اندازت به شکلی که با سبک زندگی بدون کار سازگار باشه
  • شرکت تو رویدادهای شبکه‌سازی و ارتباط با متخصصای مرتبط تو زمینه‌ی خودت

نتیجه‌گیری

یادت باشه، اگه هم از کارت و هم از وضعیت مالیت متنفری، بدون که تنها نیستی. کارشناسا می‌گن که مهمه با آدما تو زندگی کاری و شخصی‌ت ارتباط برقرار کنی تا تشخیص بدی که کی سلامت روانت ممکنه داره بد میشه و از حمایت‌های موجود خبردار بشی. این می‌تونه به حفظ یه سطحی از ثبات روانی حین جستجوی فرصت بعدیت کمک کنه.

و فرصت‌ها و راه‌های شغلی دیگه‌ای که برات هست رو فراموش نکن، مسیری که با رنج روحی همراه نیست، به گفته‌ی تریودی.

اون میگه: “مهم‌ترین بخش این گفتگو اینه که هرگز امیدتو از دست ندی. سلامت و رفاه تو ارزشش بیشتر از هر شغل یا هر حقوقیه. قبل از اینکه دیر بشه، کمک بگیر.”

 

مقاله های شبیه به این مقاله

بیشتر بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *