پیشرفت‌های تازه تو اندازه‌گیری کربن دی‌اکسید توی اقیانوس‌ها

دانشمندا همه جا دارن به ابزارهایی که اقیانوس‌ها رو زیر نظر دارن، تکیه می‌کنن تا اثرات تغییرات آب‌وهوایی رو اندازه‌گیری کنن. محققای دانشگاه آلاسکا فیربنکس و همکارای شرکت‌های صنعتشون، فناوری‌های جدیدی رو واسه اندازه‌گیری کربن دی‌اکسید تو اقیانوس توسعه دادن. طرح‌شون که تو مجله Ocean Science منتشر شده، الان در اختیار جامعه‌ی علمی قرار داره.

تو شش سال گذشته، یه گروه از مرکز تحقیقات بین‌المللی شمالگان دانشگاه آلاسکا فیربنکس و شرکتای خصوصی، راهی پیدا کردن که یه وسیله‌ی زیرآبی بدون سرنشین که اسمش Seaglider هست رو به یه حسگر مجهز کنن که کربن دی‌اکسید رو زیر نظر می‌گیره. این حسگر با یه ماهواره ارتباط برقرار می‌کنه تا داده‌های با وضوح مکانی و زمانیِ بالا رو برای چند هفته ارائه بده. این جریانِ پیوسته‌ی داده‌ها، یه تصویر واضح از شیمی اقیانوس به دانشمندا می‌ده؛ ولی به‌سرانجام رسوندن این پروژه، نیاز به خلاقیت داشت.

شرکای صنعتی IARC که شامل Advanced Offshore Operations و 4H JENA Engineering می‌شن، حسگر Contros HydroC رو سبُک‌تر و کوچیک‌تر کردن تا بشه تو Seaglider جا داد. این حسگر هنوز هم بزرگ‌تره و به انرژی بیشتری احتیاج داره نسبت به حسگرای معمولی که تو Seaglider استفاده می‌شن. برای همین، گروه باید با دقت تأثیراتش رو رو شناوری محاسبه می‌کرد و با استفاده از وزنه و مواد چاپ سه‌بعدی، تنظیمات لازم رو انجام می‌داد.

نظارت روی سطح کربن دی‌اکسید تو اقیانوس، اطلاعات لازم برای توسعه‌ی برنامه‌های سازگاری با تغییرات آب‌وهوایی رو فراهم می‌کنه. به‌گفته‌ی کلودین هاوری، اقیانوس‌شناس گروه و معاون مدیر IARC، کربن دی‌اکسید که وقتی زغال‌سنگ، نفت و گاز توسط آدما سوزونده می‌شه آزاد می‌شه، به عنوان یه گاز گلخانه‌ای شناخته می‌شه چون گرما رو تو جو به دام می‌اندازه و به گرم شدن اقلیم کمک می‌کنه.

تأثیر اقیانوس رو تغییرات آب‌وهوایی

اقیانوس با جذب حدود یه سوم از گازای کربن دی‌اکسید که از شروع انقلاب صنعتی تولید شده، اثرات تغییرات آب‌وهوایی رو کم کرده. ولی این موضوع منجر به اسیدی شدن اقیانوس‌ها شده. هاوری گفت: «وقتی کربن دی‌اکسید از جو به اقیانوس حل می‌شه، pH کم می‌شه و این باعث اسیدی شدن اقیانوس می‌شه.» اون اضافه کرد: «این شرایط باعث می‌شه بعضی از موجودات دریایی نتونن پوسته‌هاشون رو بسازن و حفظ کنن و حتا ممکنه رو ماهی‌ها هم تأثیر بذاره.»

پروژه‌ی جدید: نظارت رو متان

بعد از موفقیت‌های تکنولوژیکی تو زمینه‌ی حسگر کربن دی‌اکسید، گروه تصمیم گرفت روی گاز گلخانه‌ای دیگه‌ای، یعنی متان، هم نظارت کنه. اونا یه حسگر متان به Seaglider اضافه کردن و این اضافه‌کردنه الان تو مرحله‌ی آزمایشه. متان به اندازه‌ی کربن دی‌اکسید تو محیط نمی‌مونه، ولی گرمای بیشتری رو نگه می‌داره. آدما حدود 60 درصد از گازای متان رو از طریق کشاورزی، زباله و صنایع سوختای فسیلی تولید می‌کنن. بقیه‌ش به‌طور طبیعی تولید می‌شه، از جمله تو اقیانوس، جایی که از عمیق‌ترین نقاط زمین به سطح می‌جوشه.

چالش‌های جدید تو اقیانوسای آلاسکا

هیدرات‌های متان یخ‌زده زیر یخای دریایی گیر افتادن و با رسوبات تو بستر عمیق اقیانوس قاطی می‌شن. آبای گرم و افزایش دما باعث ناپایداری هیدرات‌ها و آزاد شدن متان به داخل ستون آب می‌شه. وقتی متان اونجا آزاد می‌شه، میکروارگانیسم‌ها می‌تونن اون رو به کربن دی‌اکسید تبدیل کنن که ممکنه باعث وقوع رویدادای اسیدی شدن اقیانوس بشه. هاوری همچنین اشاره کرد که یه چالش دیگه هم هست که گروه Seaglider می‌خواد بر اون غلبه کنه: شرایط سخت تو آبای اطراف آلاسکا. اون گفت: «Seagliderای که ما استفاده می‌کنیم واقعاً واسه اقیانوسای ساحلی آلاسکا طراحی نشده. ما دنبال یه وسیله‌ی زیرآبی خودران هستیم که بتونه در برابر عوامل طبیعی مقاومت کنه. بعدش اون رو با حسگرای کربن دی‌اکسید و متان ادغام می‌کنیم تا داده‌هایی از بعضی از دورافتاده‌ترین نقاط زمین جمع کنیم و درک خودمون رو از فرایندهای شیمیایی تو اقیانوس بالا ببریم.»

مقاله های شبیه به این مقاله

بیشتر بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *