ریزش مو و موجِ ناامیدی: وقتی شیمی‌درمانی اعتماد به نفسِ خانم‌ها رو نشونه می‌گیره

توی دورانی که شیمی‌درمانی هست، ریزش مو می‌تونه برای بعضی از خانم‌ها یه بُحرانِ روحی جدی ایجاد کنه، طوری که اعتماد به نفسشون رو حسابی پایین میاره. متخصصا معتقدن این مسئله ممکنه حتی باعث شه خانما از شروع شیمی‌درمانی صرف‌نظر کنن. یکی از راه‌های درمانی که خیلی رایجه، خوردن ماینوکسیدیلـه. ضِمناً، همین ماده‌اس که توی رُگِین (Rogaine) هست و بدون نسخه هم می‌شه خریدش. اما، خب، ماینوکسیدیل تجویز شده، رگ‌های خونی رو گشاد می‌کنه و متخصصا نگران اینن که مبادا این موضوع، عوارض قلبی رو برای بیمارانی که دارن شیمی‌درمانی می‌شن، بیشتر کنه، مثل درد توی قفسه‌ی سینه، تنگیِ نَفَس یا جمع شدنِ مایعات اضافی تو بدن.

یه خبر خوب از یه تحقیقِ تازه روی خانمای مبتلا به سرطان سینه

حالا، یه مطالعه‌ی جدید رو خانمایی که سرطان سینه دارن، نشون می‌ده که دُوزِ کمِ ماینوکسیدیلِ خوراکی، که توی طول درمان یا بعد از اون مصرف می‌شه، به نظر میاد رشد مجدد موها رو برای بیشترِ بیمارا به‌دنبال داره، اونم بدون اینکه عوارض قلبیِ جدی‌ای داشته باشه که نیاز به درمان‌های بیشتر یا بستری شدن باشه.

تصویری از یه خانمِ نگران که داره توی آینه به موهای ریخته‌ش نگاه می‌کنه و از استرس و ناراحتی موهاشو چنگ می‌زنه.
ریزش مو، کیمیای اعتماد به نفس در دوران درمان.

این تحلیل که توسط محققای دانشگاه NYU Langone Health انجام شده، 51 تا خانم رو شامل می‌شه. این خانما برای مراحل مختلفِ سرطان سینه تحت درمان بودن. از این تعداد، 25 نفر، هم عمل جراحی داشتن و هم پرتودرمانی و شیمی‌درمانی، و 26 نفر فقط از دو درمانِ اول استفاده کرده بودن. دیوین زامینسکی، که توی این تحقیق، نویسنده‌‌ی همراه بوده و دانشجو پزشکی هم هست توی دانشگاه NYU Grossman School of Medicine. می‌گه:”نتیجه‌ی تحقیقات ما باید به خانمایی که سرطان سینه دارن، این اطمینان رو بده که یه راهِ بی‌خطر برای مقابله با ریزش موهاشون وجود داره.”

درسته که توی تحقیقاتِ قبلی هم، از ماینوکسیدیل برای بیماران سرطانی استفاده شده بود، ولی این یکی از جامع‌ترین تحقیقات تا به امروزه که به بررسی ایمنی و فایده‌های ماینوکسیدیل برای بیماران مبتلا به سرطان سینه می‌پردازه. گزارش این تحقیق هم سوم دسامبر توی مجله‌ی آکادمی آمریکاییِ پوست‌شناسی به‌صورت آنلاین منتشر شد.

برای این تحلیل، گروه تحقیق، اطلاعات سیستمِ سوابقِ الکترونیکیِ سلامت دانشگاه NYU Langone Health رو از سال 2012 تا 2023 جمع‌آوری کردن.

تصویری از چند خانم توی یه فضای درمانی که دارن با هم حرف می‌زنن و از تجربه‌های درمان سرطان سینه می‌گن.
دردِ مشترک و امید به بهبودی؛ گفتگوهایی برای عبور از بحران.

بررسی تاثیرِ ماینوکسیدیلِ خوراکی روی بیماران دچار سرطان سینه

از بین صدها بیماری که سرطان سینه داشتن و برای ریزش موهاشون ماینوکسیدیل خوراکی تجویز شده بود، محققا 51 خانوم رو پیدا کردن که این دارو رو بیش از یه ماه مصرف کرده بودن و اطلاعات مربوط به تحمل دارو توی پرونده‌های پزشکیشون موجود بود. محققا به سن، نژاد و سابقه‌ی بیماریِ قبلی این بیمارا توجه کردن و جزئیاتِ مربوط به سرطان سینه، داروهای دیگه و عوامل جمعیت‌شناختیِ دیگه رو هم بررسی کردن.

طبق بررسی‌های پزشکا و گزارش‌های خودِ بیمارا، همه‌ی کسایی که دُوزِ کمِ ماینوکسیدیل خوراکی رو مصرف کردن، توی سه تا شش ماه بعد از شروع درمان، یا رشد موهاشون بهتر شده بود یا ریزش موهاشون متوقف شده بود. کریستین لو سیسکو، که پزشک و نویسنده‌ی این تحقیقه، می‌گه: “بر اساس این یافته‌ها، ماینوکسیدیل هم بی‌خطره و هم مؤثر.” اون اضافه می‌کنه:”مؤثر بودنِ ماینوکسیدیل ممکنه به بیماران کمک کنه تا حسِ خوبِ خودشون رو برگردونن و دوباره کنترلِ اوضاعشون رو، که به‌وضوح ازشون گرفته شده بود، به دست بگیرن.”

یه عکس گرافیکی که مراحلِ رشد مجدد موها بعد از درمان رو نشون می‌ده و به بهبودی و برگشتِ اعتماد به نفس اشاره داره.
امید به رویش دوباره؛ مراحل درمان، نویدبخشِ آینده‌ای روشن.

لو سیسکو پیشنهاد می‌ده که برای تأییدِ نتایجِ جدید، تحقیقات بیشتری روی تعداد بیشتری از بیمارا و همچنین کسایی که سرطان‌های دیگه دارن و رژیم‌های شیمی‌درمانی متفاوتی هم می‌گیرن، لازمه. گروهِ تحقیق، هشدار می‌ده که ممکنه بیماران عوارض خفیفِ قلبی، مثل جمع شدنِ کمی مایعات رو گزارش نکرده باشن، چون این عوارض ممکنه بدون هیچ علامتی ظاهر شده باشن. به همین دلیل، این مشکلات ممکنه توی پرونده‌های پزشکیِ بیماران ثبت نشده باشه.

گروهِ تحقیق همچنین به محدودیت‌های دیگه‌ای توی این مطالعه اشاره می‌کنه، از جمله اینکه بعضی ارزیابی‌ها توسط پزشکا و بیمارها خودشون گزارش شده یا مشاهده شده. هزینه‌ی این تحقیق رو هم NYU Langone Health تقبل کرده. علاوه‌بر زامینسکی و لو سیسکو، محققای دیگه‌ای هم از NYU Langone توی این تحقیق شرکت داشتن که اسمشون ایناست: امبیکا نوهری، دیشا داسای، مایکل بوانتیمپو، آورام کاپلان، ماریو لاکوتور، مایکل گارشیک و جری شاپیرو. میشل سیکورا به عنوان نویسنده‌ی همراه اصلی این تحقیق و دانیل آر. مازوری هم به عنوان نویسنده‌ی همراه ارشد این تحقیق فعالیت کردن. یه محققِ دیگه هم توی این تیم بود، الیز اولسن، که پزشک توی دانشگاه دوک در دورهم، کارولینای شمالیـه.

مقاله های شبیه به این مقاله

بیشتر بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *