مالکیت-خانه-امید-به-زندگی

یه بررسی تازه درباره‌ی اثر خونه‌داری رو طول عمر در آمریکا

خانم دکتر کیسی برین، که پژوهشگر ارشد پسادکتری تو مرکز علوم جمعیتی لورهلوم دانشگاه آکسفورد و دپارتمان جامعه‌شناسی هستن، یه تحقیقی رو انجام دادن که امروز تو مجله‌ی “دموگرافی” منتشر شد. این تحقیق نشون می‌ده که خونه‌داری با افزایش ۰.۳۶ سال تو طول عمر مردای سیاه‌پوست آمریکایی که اوایل قرن بیستم به دنیا اومدن، و ۰.۴۲ سال برای هم‌وطنای سفیدپوستشون، ارتباط داره.

دکتر برین اینجوری گفتن: «کار من نشون می‌ده که خونه‌داری یه تأثیر مثبت و مهم رو طول عمر داره. این نتایج نشون می‌ده که سیاست‌های اجتماعی که منصفانه فرصت خونه‌دار شدن رو برای سیاه‌پوست‌های آمریکایی گسترش میدن، می‌تونن به کم کردن فاصله‌ی طول عمر بین مردای سیاه و سفیدپوست تو ایالات متحده کمک کنن.»

تصویری از یه محله‌ی آروم تو آمریکا، یه جاهایی که خونواده‌ها دارن از باغچه‌هاشون لذت می‌برن و با همسایه‌هاشون ارتباط دارن، که این نماد خونه داشتن و با هم بودن تو محله‌ست.
خونه داشتن به عنوان نماد با هم بودن و همسایگی تو یه محله‌ی آمریکایی.

طبق این تحقیق، باز کردن راه‌های خونه‌دار شدن برای گروه‌های نژادی مختلف، می‌تونه به کم‌رنگ شدن نابرابری‌های عمیق نژادی تو میزان مرگ و میر که الان آمریکا باهاش درگیره، کمک کنه. این تحقیق همچنین به تفاوت‌های فاحش تو میزان خونه داشتن تو قرن بیستم اشاره می‌کنه، که آمریکایی‌های سفیدپوست تقریباً دو برابر بیشتر از آمریکایی‌های سیاه‌پوست احتمال داشتن خونه رو داشتن.

به خاطر مشکلات تاریخی و سیستمی مثل برده‌داری و نژادپرستی، آمریکایی‌های سیاه‌پوست تو سال ۱۹۴۰، فرصتای خیلی کم‌تری برای خونه‌دار شدن داشتن. کم‌تر از ۱۰٪شون بین ۱۸ تا ۲۵ سالشون بود و تو اون سال خونه داشتن، و فقط ۴۰٪ از کسایی که بالای ۶۵ سال داشتن، خونه‌ی خودشون رو داشتن.

یه عکس تاریخی که تفاوت خونه‌دار شدن رو بین مردهای سیاه‌پوست و سفیدپوست آمریکایی تو اوایل قرن بیستم نشون می‌ده و نابرابری نژادی رو به نمایش می‌کشه.
تفاوت تاریخی تو خونه‌دار شدن که نابرابری‌های نژادی رو نشون می‌ده.

تحلیل اثر خونه‌داری رو طول عمر مردهای آمریکایی

این تحقیق با استفاده از داده‌های سرشماری سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۴۰ که به سوابق مرگ و میر تامین اجتماعی وصل شده بود، و با یه روش شناسایی بر اساس خواهر و برادر، نتایج مختلفی رو درباره‌ی طول عمر مردهای بالغ آمریکایی که تو سن ۲۴ تا ۳۵ سالگی خونه داشتن، بررسی کرد. با وجود اینکه خونه داشتن، نسبت به اجاره کردن، می‌تونه به جمع شدن ثروت کمک کنه و با بهبود سلامتی و افزایش طول عمر مرتبط باشه، این تحقیق نشون داد که ارزش ملک تأثیر زیادی روی طول عمر نداره.

یه عکس از یه اتاق نشیمن گرم و صمیمی که یه خونواده دارن با هم بازی می‌کنن، و مزایای اجتماعی و روانی خونه داشتن رو نشون می‌ده.
مزایای خوب و اجتماعی خونه داشتن تو زندگی خونوادگی.

این تحقیق همچنین به دلایل دیگه‌ای هم برای زیاد شدن طول عمر تو بین خونه‌دارها اشاره می‌کنه، از جمله یه جامعه‌ی اجتماعی قوی‌تر، مزایای روانی خونه داشتن و شرایط زندگی بهتر. دکتر برین گفت: «این تحقیق همچنین نشون می‌ده که تفاوت مهم و آماری قابل توجهی تو طول عمر بین آمریکایی‌هایی که خونه دارن و کسایی که اجاره‌نشین هستن وجود داره. خونه‌دارها تو اوایل بزرگسالی تقریباً شش ماه بیشتر از اجاره‌نشین‌ها تو سن ۶۵ سالگی زندگی می‌کنن.»

این تحقیق برای نشون دادن اثر خونه داشتن تو ایالات متحده بر طول عمر تو قرن بیستم، عوامل مختلفی مثل سطح تحصیلات، نژاد، درآمد، وضعیت تأهل و خانواده‌ی مشترک رو کنترل کرده. با این حال، مهمه که اینو بدونیم که نمونه‌ای که بررسی شده، از نظر جنسیت، قومیت، ملیت و بستر تاریخی محدود بود و احتمالاً نماینده‌ی جمعیت‌های دیگه نیست.

مقاله های شبیه به این مقاله

بیشتر بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *