کاهش بی‌عدالتی‌ها در فعالیت بدنی برای جوونای آمریکایی: بررسی تفاوت‌ها بین پسرها و دخترها

یه پژوهش تازه که توی مجله‌ی JAMA Network Open منتشر شده، نشون می‌ده که اگه جلو این فاصله‌ی فعلی توی میزان ورزش کردن پسرها و دخترهای خردسال و نوجوان آمریکایی گرفته بشه، برای هر نسل جدید از جوونای 6 تا 17 ساله، میشه حدود 780 میلیون دلار صرفه‌جویی کرد! تازه، اگه تلاش کنیم تا برابری بیشتری توی ورزش کردن همه‌ی جوونا ایجاد بشه، این صرفه‌جویی حتی بیشتر هم میشه و به 1.55 میلیارد دلار می‌رسه.

این تحقیق رو پژوهشگرهای مرکز فناوری و ارتباطات پیشرفته در سلامت (CATCH) از دانشکده‌ی بهداشت عمومی و سیاست سلامت دانشگاه سیتی‌نیویورک (CUNY) و همچنین مؤسسه‌ی ملی سلامت اقلیت‌ها و بی‌عدالتی‌های مربوط به سلامت (NIMHD) انجام دادن. نتایجشون تأییدکننده‌ی این واقعیت رو به نشون می‌ده که راه‌حل‌های هدفمند می‌تونن اثرات فوق‌العاده‌ای روی سلامتی نسل‌های آینده داشته باشن و در عین حال، بار مالی سیستم‌های درمانی رو هم کم کنن.

گروهی از کودکان جوان، پسر و دختر، در حال انجام فعالیت‌های ورزشی مختلف در یک روز آفتابی در پارک.
نمایی‌ از خوشحالی و اهمیت برابری در ورزش برای بچه‌ها.

متأسفانه، آمارها یه چیز دیگه رو هم نشون می‌دن: تفاوت‌های قابل توجهی توی میزان فعالیت بدنی بین پسرها و دخترها وجود داره. مثلاً، توی سال‌های تحصیلی نهم تا یازدهم، فقط 15% از دخترها به اندازه‌ی کافی ورزش می‌کنن، در حالی که این رقم برای پسرها 31% هست. اینا رو می‌شه توی “نظرسنجی رفتارهای پرخطر جوونا” بین سال‌های 2011 تا 2019 دید. تفاوت توی ورزش کردن هم خیلی بیشتره. یه تحقیق دیگه توی سال 2019 نشون داد که 54.1% از دخترها توی ورزش شرکت می‌کنن، اما این آمار برای پسرها 60.4% هست.

برای اینکه بتونن پیش‌بینی کنن اگه این بی‌عدالتی‌ها کم بشن، اوضاع چطور میشه، پژوهشگرهای CATCH و NIMHD تصمیم گرفتن از یه مدل کامپیوتری برای همه‌ی جوونای آمریکایی استفاده کنن. تو این مدل، همه‌ی جوونای 6 تا 17 ساله توی آمریکا به عنوان “عامل” در نظر گرفته شدن. این “عامل‌ها” سن‌های مختلفی دارن و فعالیت‌های روزانه‌شون، رشدشون، تأثیر ورزش روی سلامتی‌شون، بیماری‌های مزمن احتمالی و هزینه‌های درمانشون رو توی این مدل شبیه‌سازی کردن.

دکتر بروس ی. لی، که سرپرست این تحقیق بوده و استاد سیاست و مدیریت سلامت در CUNY SPH هست، میگه: “این تحقیق نشون می‌ده که رفع این تفاوت بین دخترها و پسرها توی ورزش و فعالیت جسمی، فقط عادلانه نیست، بلکه از نظر اقتصادی هم برای جامعه سودمند هست.” و اضافه می‌کنه: “در نهایت، تلاش برای افزایش فعالیت بدنی و ورزش کردن برای دخترها و زن‌ها می‌تونه هزینه‌ها رو جبران کنه، و حتی بیشتر از اون هم صرفه‌جویی داشته باشه.”

دو دختر جوان با لباس ورزشی در حال گفتگو درباره استراتژی یک بازی در زمین بازی.
دوستی و همکاری دخترای ورزشکار.

کم کردن تفاوت‌ها توی ورزش کردن

راه‌های زیادی برای کم کردن این تفاوت‌ها وجود داره، اما به نظر می‌رسه کم کردن تفاوت توی ورزش کردن، ساده‌ترین و مؤثرترین راه باشه. میشه برنامه‌های ورزشی ویژه‌ای رو توی جاهای مشخص‌تری مثل مدرسه و باشگاه‌های ورزشی اجرا کرد. این کار، فرصت‌های مالی بیشتری، جدا از بودجه‌ی مدرسه، مثل مراکز تفریحی و همکاری با سازمان‌های مردمی هم فراهم می‌کنه. تیم بهداشت عمومی، اطلاعات، محاسبات و تحقیقات عملیاتی (PHICOR) که هسته‌ی اصلی پروژه CATCH هست، از سال 2016 با همکاری پروژه Play از مؤسسه آسپن، روی این موضوع کار می‌کنه. این پروژه دائماً برای کم کردن این تفاوت‌ها تلاش می‌کنه و یه “راهنمای ورزش برای جوونا” هم درست کرده که توش راه‌کارهایی برای تشویق دخترها به ورزش پیشنهاد داده. از جمله این راه‌کارها میشه به این موارد اشاره کرد: تشویق به شرکت تو تیم‌های ورزشی، دوباره راه‌اندازی مسابقات محلی، در نظر گرفتن زمان‌هایی توی هفته برای ورزش آزاد توی زمین‌ها و سالن‌های ورزشی و استخدام مربی‌های زن به عنوان الگوهای خوب و مشاور.

تصویری از تفاوت در مشارکت ورزشی بین پسران و دختران در یک محیط مدرسه.
مراجعه به بی‌عدالتی‌ها توی ورزش بین جنسیت‌ها ضروریه.

دلیل تفاوت توی ورزش کردن پسرها و دخترها اینه که فرصت‌های کمتری برای دخترها، مخصوصاً توی دبیرستان، وجود داره و حمایت اجتماعی کمتری هم ازشون میشه. تحقیق ما نشون می‌ده که صرفه‌جویی توی هزینه‌ها، به خاطر بیشتر ورزش کردن دخترها، می‌تونه توجیهی باشه برای سرمایه‌گذاری و ایجاد تغییرات لازم برای افزایش این مشارکت، این رو جسی هنه‌گان، یکی از نویسنده‌های این تحقیق و تحلیلگر ارشد در PHICOR، می‌گه. این تحقیق با حمایت مالی از برنامه‌ی تحقیقات داخلی مؤسسات ملی بهداشت (NIH) و از طریق کمک‌هزینه‌ی ZIA MD000020 انجام شده.

به علاوه، این تحقیق با حمایت مالی از آزمایشگاه تأثیرات اجتماعی-فضایی بر سلامت (SSDH)، تحت حمایت بخش تحقیقات داخلی مؤسسه ملی سلامت اقلیت‌ها و بی‌عدالتی‌های مربوط به سلامت (NIMHD) از NIH، و برنامه‌ی محققان ممتاز NIH انجام شده. یانگیانگ دنگ و محمد منیرالزمان از جایزه‌ی آموزشی تحقیقات داخلی پسا دکتری NIH بهره‌مند هستند. برانا راجرز هم از این جایزه استفاده کرده. این کار همچنین با حمایت از صندوق مشترک NIH برای تغذیه برای سلامتی دقیق، که توسط برنامه‌ی تحقیقاتی All of Us و مرکز ملی پیشبرد علوم ترجمه‌ای NIH از طریق شماره جایزه U54TR004279 تأمین مالی می‌شود، و همچنین آژانس تحقیقات و کیفیت مراقبت‌های بهداشتی (AHRQ) از طریق کمک هزینه‌ی 1R01HS028165-01 و مؤسسه ملی علوم پزشکی عمومی به عنوان بخشی از شبکه مطالعه مدل‌های عوامل بیماری‌های عفونی تحت گرنت‌های R01GM127512 و 3R01GM127512-01A1S1 و بنیاد ملی علوم از طریق شماره جایزه 2054858 پشتیبانی شده است.

“`

مقاله های شبیه به این مقاله

بیشتر بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *